bleep43

Η μνήμη απο το παρτυ της παρασκευής είναι κάπως θολή, περίπου σαν την φωτογραφία απο πάνω. Θυμάμαι όμως το remix του στους mogwai που έβαλε ο surgeon ξεκινώντας την τελευταία του ώρα πριν γίνει καταιγιστικός [μάνα, το τελευταίο χτύπημα!]. Και το format & journey north που ακούγαμε φουσκώνοντας μπαλόνια νωρίς στο σαουντσεκ.
[φωτος απο τον max duley]

out with the zeroes

Μερικά πράγματα που ξεχώρισα για τη δεκαετία που φεύγει, σκόρπια χωρίς αξιολογική σειρά. Το berghain μπαίνει πρώτο γιατί μου αρέσει πολύ η φωτογραφία.

berghain

Την πρώτη φορά που πήγα ήταν νοέμβρης του 2004. Μόλις είχα δεί τον marcel dettmann, τον monolake και ενα σωρό άλλους λίγες ώρες νορίτερα στο παρτι του hardwax σε ενα άλλο κλαμπ. Κι ομως, τι σοκ και δέος μπαίνοντας μέσα στο γιγαντιαίο κτίριο του παλιού ενεργειακού σταθμού! Ποιός θα φανταζόταν ποτέ οτι το κενό που άφησε πίσω του κλείνοντας το tresor θα αναπληρώνονταν τόσο γρήγορα; Το berghain είναι αναμφίβολα η νεα techno μέκκα, το μέρος που έδωσε νεο νόημα στον εγκεφαλικό μινιμαλισμό, τα εξάωρα dj set και την αίσθηση του να γυρνάς σπίτι απο το κλαμπ αργά το βράδι της κυριακής.

MDR records / seldom felt / ancient methods / ostgut ton / donato dozzy


autechre / coil

Γιατί όσο διαφορετική και αν είναι μουσική τους, με έκαναν να εκτιμήσω πράγματα που δεν χορούσαν σε στενά πλαίσια τεσσάρων τετάρτων. Και γιατί επίσης δεν ξεχάσω ποτέ τότε που είδα τους Ae live για πρώτη φορά στη περιοδεία του untilted.

autechre - confield [2001] / autechre - untilted [2005] / autechre - tankakern [2008] / coil - ape of naples [2005]


drexciya

Αν έφτιαχνα τοπ 10 με τα καλύτερα αλμπουμ των 00’ς, τότε φαντάζομαι δεν θα υπήρχε και πολύς χώρος για άλλους καλλιτέχνες. ‘Ολες τους οι κυκλοφορίες είναι απολύτως απαραίτητες. Ο θάνατος του james stinson στις αρχές της δεκαετίας στέρησε την ηλεκτρονική μουσική απο ενα σπουδαίο της ταλέντο και άφησε μόνον του τον μυστήριο gerald donald να λύνει εξισώσεις κβαντικής φυσικής πάνω σε ηχητικά πεντάγραμμα.

the other people place - lifestyles of the laptop café [2001] / transllusion - the opening of the cerebral gate [2001] / japanese telecom - virtual geisha / drexciya - harnessed the storm [2002] / abstract though – hypothetical situations [2002] / lab rat xl - mice or cyborg [2003] / shifted phases – the memoirs of late great rupert j. rosinthrope [2002] / dopplereffekt - linear accelerator [2003] / dopplereffekt - calabi yau space [2007]


den haag

Για το πολύ ιδιαίτερο μουσικό παζλ που εδώ και χρόνια συνθέτουν στην μουντή αυτή παραλιακή πόλη της ολλανδίας ο legowelt και η παρέα του. Για το αδικοχαμένο ιντερνετικό ραδιόφωνο cbs και τον άξιο αντικαταστάτη του intergalactic fm. Και για δυο πολύ αγαπημένα labels, την bunker και την strange life.

legowelt - dark days [2004] / nimoy - untitled [2007] / shemale - untitled [2007] / alden tyrell - times like these 1999-2006 [2006] / heinrich dressel - escape from the hill [2008] / gesloten cirkel [2009]




bloc weekend

Γιατί είναι πιθανότατα οτι πιο κοντινό μπορεί να βιώσει κανείς σήμερα στην έκρηξη του acid house 20 χρόνια πριν, με τη διαφορά οτι τα λειβάδια και οι αποθήκες έχουν αντικατασταθεί απο μοντέρνα διαμερίσματα με ολα τα κομφόρ για 3 άνετες μέρες ασυδοσίας και κατάχρησης. Η αφρόκερεμα της ηλεκτρονικής μουσικής έχει ήδη περάσει μια βόλτα απο εκεί. Το bloc είναι η απόλυτη rave εμπειρία.

omar-s

Ο άνθρωπος που έβαλε μονος του σχεδόν το detroit και τη house ξανά στο προσκήνιο. Μπορεί να είναι οσο arrogant θέλει, γιατί πραγματικά το αξίζει. [Και ας μην είναι τόσο νέος οσο λένε]

omar s - just ask the lonely [2005] / omar s – psychotic photosynthesis [2007] / oasis collaborating [2004]

monolake / convextion

Με σημαντικές κυκλοφορίες ήδη απο τα μέσα τις προηγούμενης δεκαετίας ο robert henke και ο gerard hanson έδωσαν νεα δυναμική, ο καθένας με τον δικό του ιδαίτερο τρόπο, στο κουρασμένο απο τις πολλές purpose maker λούπες techno των late 90’s. Τα ψήγματα του ποστ-basic channel ήχου είναι διασκορπισμένα κάπου ανάμεσα στο Βερολίνο και το μακρινό Ντάλλας.

monolake - cinemascope [2001] / monolake - linear/atomium/reminiscence [2003] / monolake - alaska/melting [2006] / T++ - allied/tensile [2007] / convextion - convextion [2006] / ERP - vox automaton [2007] / scion - arrange and process basic channel tracks [2002]



surgeon

Την πρώτη φορά έκανα μια 8ώρη διαδρομή μέσα απο τα highlands για να πάω να τον δώ στο εδιμβούργο. ‘Επαιζε ακόμα με δίσκους τότε. Μετά ήρθε το ableton που τα άλλαξε όλα και o διοπτροφόρος κύριος anthony child πήρε το digital djing σε άλλο πραγματικά επίπεδο. Το screw the roses ήταν η βάση για την άνθιση του industrial ήχου αρκετών νέων παραγωγών. Αναμφίβολα ο καλύτερος techno dj σήμερα. Και αύριο επίσης.

surgeon - screw the roses [2001] / food for thought mix [2004]


sähkö / GAS

Γιατί χωρίς τις επανεκδόσεις αυτές πιθανόν να αγνοούσα σπουδαία μουσική που γνώρισα και αγάπησα έστω και ετεροχρονισμένα.

Ø - metri [2005] / Ø - oleva [2008] / GAS - nah und fern [2008] / pole - 1 2 3 [2008]




LDN

Η πιο προσωπική και περισσότερο υποκειμενική αναφορά. Για τις εμπειρίες, τις προσδοκίες, τις χαρές και τις μικρές και μεγάλες απογοητεύσεις που έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια σε αυτήν την τόσο σκληρή πόλη που όμως έχει τον τρόπο να ανταμοίβει αυτόν που προσπαθεί και περιμένει. Επειδή αποπνέει ακριβώς αυτή την αίσθηση της φυσικότητας μιας πραγματικής μητρόπολης όπου τα όμορφα πράγματα γίνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολές προσπαθώντας να σου περάσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, όπως γράφει και ο rakasha. Αλλά κυρίως για όλους τους ανθρώπους που γνώρισα έδω και που χωρίς αυτούς η λονδρέζικη εμπειρία σίγουρα δεν θα ήταν τόσο διαφορετική και ενδιαφέρουσα.

work that body

Το σημείωμα με το βέλος γραμμένο με μαρκαδόρο πάνω στην βαριά σιδερένια πόρτα έλεγε οτι η είσοδος είναι απο την πίσω πλευρά της αποθήκης. Όταν κάνεις illegal πάρτι υποθέτω το τελευταίο που θέλεις είναι να τραβήξεις την προσοχή άσχετων και περίεργων περαστικών. Η αλήθεια είναι οτι σε εκείνη την ερημική περιοχή, κοντά στις παλιές αποθήκες των docklands δεν διατρέχεις και μεγάλο τέτοιο κίνδυνο. Οι djs ήταν στο υπόγειο, έπρεπε να κατέβεις πρώτα δυο-τρεις μεγάλες σκάλες και να διασχίσεις τον σκοτεινό διάδρομο. Οι τοίχοι είχαν υγρασία και απο το υπερβολίκα χαμηλό ταβάνι κρεμόντουσαν δίχτυα παραλλαγής. Αν είχε και smoke machines θα ήταν ίδιο το παλιό υπόγειο του tresor. Ιδανικό σκηνικό για acid [πολύ acid όμως] και jacking chicago house, αυτά που παίζουν συνήθως στα bodyhammer. Κάποιος βάζει το no way back. Χορεύουν όλοι. Σχεδόν δηλαδή. Ένας καμμένος τύπος προσπαθεί μάταια να ανέβει πάνω στο ηχείο. Ένας άλλος στο πάτωμα έχει αποκοιμηθεί με το αυτό που κάποτε ήταν ενα γεμάτο κουτάκι μπύρας στο χέρι του. Μια παρέα ρουφάει laughing gas απο κάτι μπαλόνια. Παράνομο πάρτι χωρίς dodgy σκηνικά δεν γίνεται.

Λίγο πρίν το ξημέρωμα περνάω τον έρημο δρόμο και πηγαίνω στην στάση απέναντι. Ενα αυτοκίνητο σταματάει απότομα μπροστά απο την αποθήκη. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα, πετάει μια κούτα στο πεζοδρόμιο, πατάει γκάζι και φεύγει. Μια κοπέλα εμφανίζεται και την μαζεύει βιαστικά. Βάζω aphex στα ακουστικά, κάτι απο το SAW II. Θέλω κάτι ήρεμο, ποιός ξέρει πόση ώρα θα περιμένω εκεί. Οι ουρανοξύστες στο canary wharf στο βάθος μοιάζουν με υπερφυσικούς νεον γίγαντες μέσα στην ομίχλη.

Βλέπω το λεωφορείο να έρχεται απο μακριά πριν τελειώσει καν το πρώτο κομμάτι. Οι δρόμοι είναι άδειοι, οι επιβάτες ελάχιστοι. Ο οδηγός δεν σταματάει καν στις περισσότερες στάσεις. Θα βιάζεται να σχολάσει απο τη βάρδια του μάλλον. Ήμουν πίσω σε χρόνο ρεκόρ...

aphex twin - cliffs

together in electric dreams

Πολύ καλό το synth britannia, το καινούριο ντοκιμαντερ του BBC για την εισβολή των συνθεσαϊζερ στην βρετανική μουσική πραγματικότητα στα τελη της δεκαετίας του '70 και το ξεκίνημα των -παρεξηγημένων- ΄80ς. Έκανα το λάθος να αρχίσω να το βλέπω προχθές αργά το βράδι και με πήρε το ξημέρωμα [οχι οτι είναι μεγάλο. Αλλά να, έβαζα και τα σχετικά βιντεο κλιπ στο youtube ενδιάμεσα.]

Απο το ανατριχιαστικό πρωτο-συνθ σαουντρακ του wendy carlos για το Κουρδιστό Πορτοκάλι και τις πρώτες εμφανίσεις των γερμανικών ανθρωποειδών kraftwerk επι αγγλικού εδάφους το 1975 [το live τους στο croydon εδώ] στο εμπνευσμένο απο την μαζοχιστική δυστοπία του ballard warm leatherette των the normal και τα πρώτα μαζικά hits των ultravox, των human league και ολων αυτών που έκαναν σπουδαία synth pop εκείνη την εποχή, τα ονόματα που περνάνε μπροστά απο την κάμερα αφηγούνται πώς άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίον ακούμε σήμερα μουσική.

#1 λεπτομέρεις για το καινούριο album του monolake [silence]
#2 και autechre και salt-n-pepa στο επόμενο bloc weekend [push it!]
#3 σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια ακριβώς. το πρώτο ποστ [convextion]

slowjam deeptechno

Το corsica την παρασκευή ήταν γεμάτο σχεδόν ασφυκτικά, το λαϊβ των scion πραγματικά υπέροχο στην παράδοση του αξεπέραστου ήχου της basic channel, ο vainqueur πιο πριν έβαλε το vocal του new day - η πιο deep house στιγμή της BC - δεν νομίζω να το είχα ακούσει ποτέ άλλοτε σε κλαμπ, ο matt whitehead μάζεψε κι αυτός πολύ κόσμο και οχι άδικα, πολύ καλό ρετρο ελεκτρο, ο mick harris σε μια χαμηλή πλατφόρμα στη μέση του άλλου δωματίου σαν άλλος Εωσφόρος (πραγματικός, οχι σαν τον άλλο τον fake απο τη θεσσαλονίκη) δημιουργούσε το σαουντρακ της καθόδου στα Τάρταρα, γεμάτο αργά, υπόκοφα μπάσα. Φοβερό headbanging, για κορίτσια φυσικά ούτε λόγος, περίμεναν όλα εξω να τελειώσει ο θόρυβος. Το πάρτι θα έκλεινε ιδανικά με τους ancient methods, σίγουρα το πιο πολυσυζητημένο techno όνομα αυτόν τον καιρό μαζί με τη sandwell disctrict των function & regis, να αποτελειώνουν οτι είχε αφήσει όρθιο ο scorn. Αλλά η ώρα περνούσε, ο dj συνέχιζε να παίζει και οι ΑΜ δεν έβγαιναν να παίξουν. Και ούτε βγήκαν ποτέ. Ποιός και πότε τους βούτηξε και τα δυο laptop και έγινε καπνός κανείς δεν κατάλαβε...Ξαφνικά είχα χάσει κάθε όρεξη για χορό. Βγήκα έξω και πήρα το λεωφορείο. Είχα καιρό να φύγω έτσι, πριν σταματήσει η μουσική και ανάψουν τα φώτα. Πήγα σπίτι, έφτιαξα τσάι και έπεσα για ύπνο. Έξω είχε ξημερώσει για τα καλά...

Στον steve reich το σάββατο στο royal festival hall δεν θα πήγαινα, άργησα να πάρω εισητήριο και ήταν ήδη sold out. Αλλά βρήκα εισητήριο τελευταία στιγμή. Μαγεία. Ο reich στα 73 κρατιέται μια χαρά, έδωσε και ομιλία στο τέλος. Το music for 18 musicians ήταν όπως το περίμενα, υπέροχο. Καθόμουν στο αναπαυτικό κάθισμα, ακόμα ζαλισμένος απο την προηγούμενη νύχτα, κοιτάζοντας προσεκτικά τα μέλη της ορχήστρας να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους και σκεφτόμουν πόσο μπορεί να απέχει η 'υψηλή τέχνη' του έβλεπα μπροστά μου απο τα σκοτεινά κλάμπ που έχω συνηθήσει...Περισσότερες λεπτομέρεις για το κονσέρτο έγραψε ο φίλος μου ο Tristan.

Και ενα πολύ καλό μιξ για το τέλος, απο τον charlie to the bone. slowjam deep traxx. Ή απλά strong songs όπως λένε οι ίδιοι. Αξίζει και μόνο για την ευρηματική αλλάγη BoC se yoav b. Τρακλιστ εδώ.
the tawdry adventures of prince valium

pete & tony

Εν αναμονή της εμφάνισης τους το προσεχές διάστημα στο λονδίνο - στο corsica studios φυσικά, ο pete μάλιστα εις διπλουν - δυο μιξ υπενθύμιση γιατί χαίρουν αμφότεροι εκτίμησης εντος και εκτος των techno κύκλων.
surgeon @ bunker podcast / dj pete @ plex april 2008

[η φωτογραφια του max duley απο το περσινο bleep.]

travelling without moving

Η συναυλία του GAS στο Barbican αυτή την παρασκευή που πέρασε ήταν μια προσωπική αποκάλυψη. Όχι γιατί δεν ήμουν εξοικειωμένος με το υλικό που ο Wolfgang Voigt ηχογράφησε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄90, κάθε άλλο. Περισσότερο επειδή ήταν, στα μάτια μου τουλάχιστον, μια σαφής, πραγματικά αποστομωτική διακύρηξη επιβεβαίωσης της υπεροχής του διαχρονικού έναντι της ματαιοδοξίας του εφήμερου: η μουσική του Voigt έχει κάτι το μεγαλειώδες και κλασικό που της προσδίδει μια κυριολεκτικά επική διάσταση. Tο ενημερωτικό φυλλάδιο που μοίραζαν στην είσοδο έγραφε άλλωστε οτι πρόκειται για μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της γερμανικής μουσικής παράδοσης συνθετών όπως ο Wagner. Το κεντρικό θέμα του ίδιου του πρότζεκτ είναι η ιδέα του 'Δάσους'. Εκλαμβανόμενο κατά τον ίδιο τον Voigt ως το ιδανικό μέρος για απομόνωση και περισυλλογή, η σκέψη πίσω απο τη δημιουργία του GAS ήταν ακριβώς η ένωση της παραδοσιακής νατουραλιστικής γερμανικής κληρονομιάς με την techno κουλτούρα της Κολωνίας, έδρας όλων των πολυάριθμων προτζεκτ του συνιδρυτή της αυτοκρατορίας της Kompakt: "to bring the German forest into the disco".

Ο ίδιος ο Voigt καθόλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν τυλίγμένος στο σκοτάδι λες και ήθελε σκόπιμα να αποφύγει τα βλέμματα του κοινού, αληθινός αντι-σταρ αποτραβηγμένος στη μια άκρη της σκηνής που είχε στηθεί στην κινηματογραφική αίθουσα, σαν υπογραφή σε ζωγραφικό πίνακα όπως πολύ εύστοχα αναφέρει ενα άρθρο των NY Times υπενθυμίζοντας έτσι διακριτικά τον ρόλο του ως εμπνευστή και δημιουργού. Η μουσική συνοδευόταν απο τα visuals της Petra Hollenbach που προβάλλονταν στην μεγάλη οθόνη, ειδικά επεξεργασμένα για τις ανάγκες της συγκεκριμένης παράστασης. Τα διαρκώς μεταβαλλόμενα τρισδιάστατα μοτίβα, τόσο ρευστά και απόλυτα εναρμονισμένα με τη μουσική που έβγαινε απο τα ηχεία και εναλάσσοταν μεταξύ ambient ηχοτοπίων και ενος οικείου 4/4 beat, δημιουργούσαν μια αίσθηση χειρουργικά μεθοδευμένης ψυχεδέλειας απόλυτα καθηλωτικής, σαν να βυθιζόσουν ανάμεσα σε στερεογράμματα με μονάδικό πλοηγό τον ψυχρό, σχεδόν ακίνητο Γερμανό. Και όταν πλησιάζοντας προς το τέλος τα beat άρχισαν να γίνονται πιο έντονα και απο το βάθος της οθόνης άρχισαν να ξεπροβάλλουν δραματικά τρία θολά γράμματα, ώσπου σιγά σιγά να μεγαλώσουν και να μείνουν μόνα τους, κόκκινα σε μαύρο φόντο, G A S, η ένταση ήταν τέτοια που δάγκωσα άθελα τα χείλη μου και παραλίγο να ματώσω.

Δεν μάτωσα τελικά. Αλλά βγαίνοντας απο την αίθουσα, ανήμπορος αρχικά για οποιαδήποτε κουβέντα, ήξερα κάτι το οποίο ήταν εμφανές και στα πρόσωπα των άλλων γύρω μου: είχαμε όλοι μας μόλις βιώσει μια συγκλονιστική εμπειρία χωρίς μάλιστα να το κουνήσουμε ρούπι απο τη θέση μας. Γνωρίζαμε πως την παρασκευή το βράδι στο Barbican ο Wolfgang Voigt είχε για 75 λεπτά αγγίξει την τελειότητα.

revolving eyes, minimal waves

Πολλά αναλογικά συνθεσαϊζερ, κάποια νιχιλιστικά φωνητικά και μπόλικη 80ς νοσταλγία, αυτό το μιξ των βέλγων rob'n'zoopsie [ακα the revolving eyes] έχει μερικά καταπληκτικά minimal wave/ dark synth/ EBM κομμάτια που δεν έχω ιδέα τι μπορεί να είναι, τουλάχιστον ένα stereolab και μερικές καφρίλες προς το τέλος. Οτι πρέπει δηλαδή για προθέρμανση πριν την σαββατιάτικη έξοδο στο αγαπημένο σου γκοθάδικο.

rob 'n zoopsie transnumerique mix
Περισσότερα μιξ τους στο robotdj.net και στο myspace τους.

I remember dance

# συνέντευξη του juan atkins στους bleep43. Μιλάει για διάφορα, τις πρώτες ημέρες πριν γίνουν γνωστοί με τον rik davis ως cybotron, τον kevin saunderson που δούλευε ως πιτσαδόρος στη domino's και τον derrick may που άλλαζε κέρματα σε ενα video arcade, τη πρώτη φορά που βγήκε απο το detroit, την αναβίωση του διάσημου model 500 πρότζεκτ του με νέα πλέον σύνθεση και τις φήμες οτι συχνά δεν εμφανίζεται στα gigs του.

juan atkins interview @ bleep43 part 1 / part 2

## σάββατο βράδι, κοντά στο roundabout της old street. ο prosumer έπαιζε με την tama sumo, ομόσταυλη του απο το κλάμπ Panorama του βερολίνου. Το πάρτι ήταν σε ενα υπόγειο και η ουρά έφτανε μέχρι την γωνία του τετραγώνου. Είχα χρόνια να πάω σε süd πάρτι, απο τότε που ο alan portable ήταν ακόμα resident εκεί. Στο διάστημα που μεσολάβησε τα süd φάινεται πως απέκτησαν ενα μεγάλο και πιστό following, έχοντας πάντα τη βάση τους ανατολικά και διατηρώντας την ημι-νόμιμη underground DIY αισθητική τους και την house μουσική τους ταυτότητα. Έξτρα βαθμοί για τους djs που παίζουν ακόμα Prescription [τί καλύτερο απο το να ακούς εναν απο τους αγαπημένους σου δίκους ever - και προσωπικό secret weapon - με το που μπαίνεις στο club!]

### η warp ανακοίνωσε τις πρώτες λεπτομέρειες για το επετειακό warp20 πάρτι της στο λονδίνο. Βattles, broadcast και plaid τα πρώτα ονόματα. Απογοήτευση. Και για τα ονόματα και για την πορεία της warp γενικότερα. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο περιδικό fact ο serge, ιδιοκτήτης του δισκάδικου clone έλεγε:

'For example, Warp Records made itself a company - it’s a different label to what it started out as, you know. These days they put out bands, and they promote the bands as goods, they hire marketing agencies, they hire a stylist and for the singer from the band they get the most fancy clothes. They style them, and they look like every other fool on the street, but they still have designer clothes and everything is thought of.'

Δύσκολο να διαφωνήσω μαζί του. 25 λίρες για battles και broadcast είναι πολλά. Ίσως πάλι αγοράσω εισητήριο με την ελπίδα μιας εμφάνισης των autechre, ποιός ξέρει... και αν κάτι τέτοιο δεν γίνει, ίσως να μπορώ να το μοσχοπουλήσω σε κανέναν cool blogger, φανατικό αναγνώστη του Vice που σίγουρα θα το εκτιμήσει περισσότερο...: )

warp20 london

#### το καινούριο mix του dj traxx για το fact δεν λέει να σταματήσει να παίζει στο itunes. Με νέο άλμπουμ στη δικιά του nation, ο traxx είναι απο τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αξεπέραστου acid house ήχου του chicago, μαζί με τον jamal moss ο οποίος έρχεται στα τέλη του μήνα για μια εμφάνιση στη θεσσαλονίκη. Η αθήνα εξακολουθεί να κοιμάται τον ύπνο του [techno] δικαίου...

traxx fact mix

##### ανακοινώθηκαν και οι ημερομηνίες για το επόμενο bloc weekend, 12-14 μάρτιου. Κλείσαμε ήδη. Μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να τα σκέφτεσαι πάρα πολύ.

bloc weekend 2010

my life on night buses

Γυρνώντας απο γειτονιές που δεν γνωρίζεις, στο πάνω ντεκ με ακουστικά στα αυτιά. Πώς ήταν η ζωή χωρίς ipod; Έξω απο το παγωμένο παράθυρο τα νεον φώτα λάμπουν αλλήθωρα απο τη βροχή. Κάνεις μια κίνηση με την ανάποδη της παλάμης σου και καθαρίζεις ενα μικρό κομμάτι. Για λίγο θα φαίνονται πιο καθαρά τώρα...'Αστική μελαγχολία' σε τιμή ευκαιρίας. Μια φίλη μετακόμισε στην μεγάλη πόλη, μια άλλη μόλις έφυγε...Κοιτάω το παλιό της νούμερο. Το κρατάω, δεν θα το σβήσω. Τί θα απογίνει άραγε; Ζωές που διασταυρώνονται. Μια επίσκεψη αθήνα, πιο σύντομη απ'οσο αναμενόταν. Τα πρόσωπα μπερδεύονται μεταξύ τους. Ποιό λες σπίτι τώρα;

Αύριο είναι ενα νεο ξεκίνημα. Must get in sync..

company flow info kill II

plex

Διπλή δόση από corsica studios την προηγούμενη εβδομάδα. Την τετάρτη είχε nadja, το πειραματικό προτζεκτ του aidan baker. Πολύ distortion, guitar drones που σταδικά εξελίχθηκαν σε ενα post-rock παραλήρημα με πραγματικά απίστευτη ένταση. Πολύ καλό και το shogazer σολο σετ του yellow6 που είχε προηγηθεί. Αντε με το καλό και οι seefeel που άρχισαν ξανά περιοδεία όπως μαθαίνω...

Δυο μερες αργότερα είχε plex, πράγμα που σημαίνει full on rave mode. Για το πόσο καλός είναι ο rob hall τα έχουμε πει πολλές φορές, και πώς να μην είναι οταν περνάει με τέτοια φοβερή άνεση απο τα πιο καινούρια mutant electro / techno / bass κομμάτια σε παλιά κλάσικ PCP [έβαλε το mover και έγινε χαμός] και joey beltram [το drone στη warp ακούγεται ακόμα τόσο τέλειο κι ας έχουν πέρασει πολλά χρόνια!..]. Ο dj rephlex records νωρίτερα [με μπλουζάκι UR] μάλλον δεν κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις με αυτό το πολύ περίεργο breakcore / drum n bass που παίζει. Ας είναι καλά τα δυο local ταλέντα που είχαν προηγηθεί, ο matt chester και ο max duley που ήταν και οι δυο την παρασκευή υπέροχοι.

Ραντεβού πια τον οκτώβρη για hardwax vs. combat
[για το dubstep κυρίως μενού του corsica εδώ και εκεί]

max duley plex cold up set